در اوج نیزارهای پشیمانی 

                                             ابرهای سیاه و سرگردان

                                             که بامن از یک طایفه اند

                                                    سلام می گوید

                                                      تو باور نکن

                                                    اما من عاشقم

                                              رفتن دلیل نبودن نیست

                                             در غروب آسمان تو شاید

                                  درشب خویشتن چگونه بدون تو گم شوم

                                     تورا تا فردا تا سپیده با خود خواهم برد

                                       وبا یادتو  و به عشق تو خواهم مرد

                                                              ...

                    آن ها که از دور نگاه میکنند می گویند: تو چه کم داری ؟؟؟هیچ!!!

                          ومن باران اشک هایم را در ابر چشمانم پنهان میکنم

                           و با لبخند پوچی به نشانه ی تایید سر تکان میدم...

                                                   اما خود میدانم

                           هرگاه درون خود را میکاوم به یک غم بزرگ میرسم...

                                                          و آن

                                                 غم نبودن توست...

                                          من در کنار همه تورا کم دارم...

                                                         آری تورا

                                                             ...